Het tweede viertal streed dit seizoen in klasse 2B vooral tegen de rode lantaarn. Na vijf ronden stonden we met twee matchpunten virtueel onderaan. Doordat we de zesde ronde in goed overleg hadden verplaatst (meivakantie), ontstond een heus finaleweekend: vrijdagavond 8 mei (uit tegen Moira-Domtoren) en maandagavond 11 mei (thuis tegen Bommelerwaard). De druk stond er dus flink op. Bovendien misten we vaste waarden Ernst en Rob, maar gelukkig maakte Ralph – een waardige schaakknokker – het kwartet weer compleet.
Niets aan toeval overlatend vertrokken we op vrijdagavond vroeg richting Utrecht in de wetenschap dat parkeerplekken schaars zijn rondom het Rode Kruis-gebouw. We konden gelukkig vrij parkeren en deze eerste meevaller bleek een teken aan de wand. Nadat we zeer gastvrij werden ontvangen en de koffie en de thee werd opgediend, startte de strijd tegen de Moira-Domtoren, dat zelf ook punten aan het sprokkelen was.
In Ralphs partij was meteen wapengekletter, maar hij kwam als winnaar uit de strijd (hoewel zijn tegenstander nog lang bleef tegensputteren)! Inmiddels was Hans’ koningsaanval tot volle wasdom gekomen; de Utrechter kon mat voorkomen maar het materiaalverlies was op lange termijn fataal: 0-2 voor Hoogland! Ruben kende zijn plicht als kopman en bood onmiddellijk remise aan. Zijn tegenstander accepteerde het onder protest van de huidige wedstrijdstand, maar had zelf weinig perspectief op winst. Twee glimmende matchjuwelen gleden dus in de Hooglandse schaaktas. Op bord vier vocht Arnold daarna nog lang door, maar de klok bleek weer eens zijn Waterloo.
Weinig tijd om te genieten van deze overwinning was er niet; maandagavond moesten we er weer staan (of eigenlijk zitten). We stonden inmiddels zevende, maar nummer acht kon ons nog passeren en speelde bovendien tegen nummer zes. Aangezien wij tegen nummer vijf moesten, lag alles in het rechterrijtje open. We traden daarom opnieuw in dezelfde winnende opstelling aan.
Arnold opende sterk, maar zijn opponent putte uit een extra vaatje: 0-1. Hans speelde voor de vijfde keer met wit en weet daar inmiddels raad mee; hij bracht de stand weer in evenwicht. Bij Ruben ontstond een positioneel gevecht op de semi-open d-lijn, in de bijzondere situatie van dubbele lange rokade. Vol vertrouwen op Ralph (en iets minder op zijn eigen timemanagement) bood Ruben remise aan, maar die werd geweigerd. Dat bleek onverstandig van de Bommelaar: niet veel later belandde hij in een verloren eindspel. In de hoop op een dolle toren speelde hij nog lang door, maar de Hooglandse voorsprong was een feit! Ralph had vervolgens aan remise voldoende voor de overwinning (die eerder in de partij was geweigerd), maar dat was niet nodig. Hij had de positie al helemaal naar zijn hand gezet en het wachten was niet of maar wanneer de 3-1 op het scorebord zou verschijnen.
Kortom, het slotweekend bracht ons vier matchpunten en we keerden terug naar een acceptabele positie op de ranglijst. Belangrijker nog: het was een gezellig seizoen, waarin de goede sfeer nooit door de resultaten werd beïnvloed.